کنایه علی پروین به منتقدان: این بود یحیی گلمحمدی؟ (عکس)
در پاییز سال ۱۳۸۰، پس از ناکامی تیم ملی ایران در صعود به جام جهانی ۲۰۰۲، فضای غمانگیزی بر فوتبال ایران و هواداران حاکم شد. تیم ملی با وجود نمایش هجومی و درخشان، قربانی برنامهریزی عجیب کنفدراسیون فوتبال آسیا شد و پس از دوم شدن در گروه خود، در نهایت مقابل تیم قدرتمند ایرلند نتوانست جواز حضور در جام جهانی را کسب کند و آن نسل طلایی از این رقابتها باز ماند. بلافاصله پس از پایان مسابقات مقدماتی جام جهانی، اولین دوره لیگ برتر در اواسط پاییز با دیدار پرسپولیس و فولاد در ورزشگاه آزادی آغاز شد. مسابقات آن فصل به طور قابل توجهی کمتماشاگر و فاقد هیجان بود و تیمهای مدعی نیز نتوانستند نمایش چندان دلپذیری ارائه دهند. اما پرسپولیس یکی از عجیبترین فصول تاریخ خود را پشت سر میگذاشت؛ فصلی که با تغییر مداوم مدیرعامل و حتی مالک، نمایش خوبی نداشت و در وضعیت دشواری قرار گرفته بود.
در مقطعی، احمدرضا عابدزاده برای چند روز جایگزین علی پروین به عنوان سرمربی پرسپولیس شد، اما بازیکنان تمایلی به همکاری با او نشان ندادند و این تصمیم مدیرعامل وقت باشگاه، علی میرزایی، وتو شد. جابجاییهای متعدد مدیران و عدم تمایل سازمان تربیت بدنی به ادامه مالکیت پرسپولیس، شرایط تیم را بسیار متلاطم و سخت کرده بود. با این حال، پرسپولیس در نیمفصل دوم توانست خود را به بالای جدول برساند و در نهایت با زیرکی قهرمان شد. اما در دوازدهم اسفند ۱۳۸۰، خبر تلخ سکته احمدرضا عابدزاده شوک بزرگی به فوتبال ایران وارد کرد. عابدزاده از این حادثه جان سالم به در برد و همچنان یکی از محبوبترین ورزشکاران تاریخ ایران است. چند روز بعد، در ۱۷ اسفند، پرسپولیس در اولین هفته دور برگشت در اهواز به مصاف فولاد رفت و با دو گل سهراب انتظاری به پیروزی رسید و به صدر جدول نزدیک شد. یک بریده از مجله «جهان فوتبال» که از آرشیو بهنام جعفرزاده به دست ما رسیده، گزارشی جالب از وضعیت پرسپولیس در آن مقطع منتشر کرده است. علی پروین، سرمربی محبوب و پرافتخار پرسپولیس، پس از بازی در صحبتهایی خطاب به خبرنگار «جهان فوتبال» گفت: «به سردبیرتان بگویید این بود یحیی گلمحمدی؟ این بود مربی خارجی؟»
ماجرا از این قرار بود که نشریه «جهان فوتبال» در آن دوره به شدت از ورود مربیان مدرن و خارجی به فوتبال ایران حمایت میکرد. میروسلاو بلاژوویچ از حمایت ویژهای برخوردار بود و این نشریه به نوعی در مقابل جریان سنتی فوتبال ایران و مربیانی چون علی پروین، ناصر حجازی و منصور پورحیدری موضعگیری میکرد. به همین دلیل، علی پروین پس از پیروزی مقابل وینکو بگوویچ، که در آن زمان یکی از مربیان خارجی مطرح فوتبال ایران بود، اینگونه به پژمان راهبر، سردبیر وقت «جهان فوتبال»، کنایه زد و با برتری در مصاف مستقیم، قدرت خود را ابراز کرد. نکته دیگر مربوط به یحیی گلمحمدی است. یحیی بازیکنی بود که بگوویچ علاقه زیادی به او داشت و پس از جدایی از پرسپولیس در سال ۷۷ و پیوستن به فولاد، دوران درخشانی را آغاز کرد. او چنان در ترکیب فولاد نمایش خیرهکنندهای داشت که به بازیکن ثابت تیم ملی در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ تبدیل شد و تا جام جهانی ۲۰۰۶ این روند را ادامه داد. در آن زمان، انتقادات زیادی به علی پروین مبنی بر عدم نیاز به یحیی وارد بود و با توجه به پیروزی پرسپولیس مقابل فولاد و یحیی و بگوویچ، علی پروین اینگونه با اعتماد به نفس به این پیروزی واکنش نشان داد. البته علی پروین علاقه زیادی به یحیی داشت و تنها چند ماه بعد، در شهریور سال ۸۱، با نظر او، این مدافع باکیفیت با قراردادی ۵۰ میلیون تومانی، به عنوان گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران، دوباره به پرسپولیس پیوست.
جالب اینکه تنها چند هفته از قرارداد یحیی با فولاد باقی مانده بود، اما پرسپولیس مصمم بود به هر نحوی زمینه جذب او را فراهم کند و به همین دلیل این مبلغ قابل توجه را به عنوان رضایتنامه به فولاد پرداخت کرد. یحیی دو سال پیش در مصاحبهای اختصاصی با کیک زون، ارادت و علاقه شدید خود را به علی پروین ابراز کرده و گفته بود که در کودکی، تنها اسطوره او علی پروین بوده است. یحیی همچنین فاش کرد که در ابتدای دوران ورزشی خود، هنگام حضور در بانک تجارت، مورد توجه شدید پرسپولیس و علی پروین قرار داشت، اما باشگاه نتوانسته بود رضایتنامه او را در آن مقطع از بانک تجارت دریافت کند.
علی پروین اولین بار در شهریور سال ۱۳۷۲، یحیی را به تیم ملی دعوت کرد و او در کنار علی دایی و کریم باقری، اولین بازی ملی خود را مقابل پاکستان در جام اکو انجام داد؛ بازیکنانی که بعدها دوران درخشانی را در فوتبال ایران رقم زدند. یحیی گلمحمدی یک سال بعد، پس از جدایی غیرمنتظره علی پروین از فوتبال در آبان سال ۱۳۷۲، به پرسپولیس پیوست و تا سال ۷۷ در این تیم بازی کرد. سپس با یک بیماری شدید جدایی غیرمنتظرهای داشت و در سال ۸۱، با سلام و صلوات و لقب گرانترین بازیکن وقت تاریخ فوتبال ایران، دوباره به پرسپولیس بازگشت.
پرسپولیس، اگرچه تا پایان سال ۱۳۸۰ فاصله قابل توجهی با استقلال داشت، اما از غفلت رقیب در بهار سال ۱۳۸۱ استفاده کرد و در فاصله چند هفته مانده به آغاز جام جهانی ۲۰۰۲، به شکلی عجیب قهرمان شد. پرسپولیس در هفته پایانی در دیداری دراماتیک و فراموشنشدنی در تهران مقابل فجر سپاسی به پیروزی رسید و با استفاده از شکست استقلال مقابل ملوان، عنوان قهرمانی اولین دوره لیگ برتر را به دست آورد. فصلی که بیشک از ذهن هواداران فوتبال پاک نخواهد شد؛ پرسپولیس با علی پروین در شرایطی قهرمان شد که یکی از بدترین دوران خود را از نظر سختافزاری و مدیریتی سپری میکرد.
