کنایه علی پروین به منتقدان: این همان یحیی گلمحمدی بود؟ (عکس)
پاییز سال ۱۳۸۰، با شکست تیم ملی ایران در صعود به جام جهانی ۲۰۰۲، فضایی غمگین بر فوتبال ایران و هواداران حاکم شد. تیم ملی علیرغم نمایش هجومی و درخشان، قربانی برنامهریزی عجیب کنفدراسیون فوتبال آسیا شد و پس از کسب مقام دوم در گروه، در برابر تیم قدرتمند ایرلند نتوانست بلیت حضور در جام جهانی را به دست آورد و آن نسل طلایی از این مسابقات محروم ماند. بلافاصله پس از پایان مسابقات مقدماتی جام جهانی، نخستین دوره لیگ برتر در میانه پاییز با رویارویی پرسپولیس و فولاد در ورزشگاه آزادی آغاز شد. رقابتهای آن فصل به شکل محسوس کمتماشاگر و بیحال بود و تیمهای مدعی نیز نتوانستند نمایشی چشمگیر ارائه دهند. اما پرسپولیس یکی از عجیبترین فصول تاریخش را سپری میکرد؛ فصلی که با تغییر مداوم مدیرعامل و حتی مالک، عملکرد خوبی نداشت و در شرایط دشواری قرار گرفته بود.
در یکی از مقاطع، احمدرضا عابدزاده برای چند روز جایگزین علی پروین به عنوان سرمربی پرسپولیس شد، اما بازیکنان تمایلی به همکاری با او نشان ندادند و این تصمیم مدیرعامل وقت باشگاه، علی میرزایی، رد شد. تغییرات متعدد مدیران و عدم تمایل سازمان تربیت بدنی به ادامه مالکیت پرسپولیس، وضعیت تیم را بسیار پرتلاطم و دشوار کرده بود. با این وجود، پرسپولیس در نیمفصل دوم موفق به خودنمایی در بالای جدول شد و در نهایت با زیرکی قهرمان لیگ گردید. اما در دوازدهم اسفند ۱۳۸۰، خبر ناگوار سکته احمدرضا عابدزاده ضربه بزرگی به فوتبال ایران وارد کرد. عابدزاده از این حادثه با جان سالم درآمد و همچنان یکی از محبوبترین ورزشکاران تاریخ ایران است. چند روز بعد، در ۱۷ اسفند، پرسپولیس در نخستین هفته دور برگشت در اهواز به مصاف فولاد رفت و با دو گل سهراب انتظاری به پیروزی رسید و به صدر جدول نزدیک گردید. یک بریده از مجله «جهان فوتبال» که از آرشیو بهنام جعفرزاده به دست ما رسیده، گزارشی جالب از وضعیت پرسپولیس در آن مقطع منتشر کرده است. علی پروین، سرمربی محبوب و پرافتخار پرسپولیس، پس از بازی در اظهاراتی خطاب به خبرنگار «جهان فوتبال» گفت: «به سردبیرتان بگویید این بود یحیی گلمحمدی؟ این بود مربی خارجی؟»
داستان از این قرار بود که نشریه «جهان فوتبال» در آن دوره به شدت از ورود مربیان مدرن و خارجی به فوتبال ایران حمایت میکرد. میروسلاو بلاژوویچ از حمایت ویژهای برخوردار بود و این نشریه به نوعی در مقابل جریان سنتی فوتبال ایران و مربیانی چون علی پروین، ناصر حجازی و منصور پورحیدری موضعگیری میکرد. به همین دلیل، علی پروین پس از پیروزی بر وینکو بگوویچ، که در آن زمان یکی از مربیان خارجی مطرح فوتبال ایران بود، به پژمان راهبر، سردبیر وقت «جهان فوتبال»، کنایه زد و با برتری در رویارویی مستقیم، قدرت خود را به نمایش گذاشت. نکته دیگر مربوط به یحیی گلمحمدی است. یحیی بازیکنی بود که بگوویچ علاقه زیادی به او داشت و پس از جدایی از پرسپولیس در سال ۷۷ و پیوستن به فولاد، دوران درخشانی را آغاز کرد. او چنان در ترکیب فولاد نمایش خیرهکنندهای داشت که به بازیکن ثابت تیم ملی در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ تبدیل شد و تا جام جهانی ۲۰۰۶ این مسیر را ادامه داد. در آن زمان، انتقادات زیادی به علی پروین مبنی بر عدم نیاز به یحیی وارد بود و با توجه به پیروزی پرسپولیس مقابل فولاد و یحیی و بگوویچ، علی پروین با اعتماد به نفس به این پیروزی واکنش نشان داد. البته علی پروین علاقه زیادی به یحیی داشت و تنها چند ماه بعد، در شهریور سال ۸۱، با نظر او، این مدافع باکیفیت با قراردادی ۵۰ میلیون تومانی، به عنوان گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران، دوباره به پرسپولیس پیوست.
جالب اینکه تنها چند هفته از قرارداد یحیی با فولاد باقی مانده بود، اما پرسپولیس مصمم بود به هر طریق زمینه جذب او را فراهم کند و به همین دلیل این مبلغ قابل توجه را به عنوان رضایتنامه به فولاد پرداخت کرد. یحیی دو سال پیش در مصاحبهای اختصاصی با کیک زون، ارادت و علاقه شدید خود را به علی پروین ابراز کرده و گفته بود که در کودکی، تنها اسطوره او علی پروین بوده است. یحیی همچنین فاش کرد که در ابتدای دوران ورزشی خود، هنگام حضور در بانک تجارت، مورد توجه شدید پرسپولیس و علی پروین قرار داشت، اما باشگاه نتوانسته بود رضایتنامه او را در آن مقطع از بانک تجارت دریافت کند.
علی پروین نخستین بار در شهریور سال ۱۳۷۲، یحیی را به تیم ملی دعوت کرد و او در کنار علی دایی و کریم باقری، نخستین بازی ملی خود را مقابل پاکستان در جام اکو انجام داد؛ بازیکنانی که بعدها دوران درخشانی را در فوتبال ایران رقم زدند. یحیی گلمحمدی یک سال بعد، پس از جدایی غیرمنتظره علی پروین از فوتبال در آبان سال ۱۳۷۲، به پرسپولیس پیوست و تا سال ۷۷ در این تیم بازی کرد. سپس با یک بیماری شدید جدایی غیرمنتظرهای داشت و در سال ۸۱، با سلام و صلوات و لقب گرانترین بازیکن وقت تاریخ فوتبال ایران، دوباره به پرسپولیس بازگشت.
پرسپولیس، اگرچه تا پایان سال ۱۳۸۰ فاصله محسوسی با استقلال داشت، اما از غفلت رقیب در بهار سال ۱۳۸۱ استفاده کرد و در فاصله چند هفته مانده به آغاز جام جهانی ۲۰۰۲، به شکل عجیبی قهرمان شد. پرسپولیس در هفته پایانی در رویارویی دراماتیک و فراموشنشدنی در تهران بر فجر سپاسی پیروز شد و با استفاده از شکست استقلال مقابل ملوان، عنوان قهرمانی نخستین دوره لیگ برتر را از آن خود کرد. فصلی که بیگمان از خاطر هواداران فوتبال پاک نخواهد شد؛ پرسپولیس با علی پروین در شرایطی قهرمان شد که یکی از دشوارترین دوران خود را از نظر سختافزاری و مدیریتی سپری میکرد.
