نقطه ضعف قابل توجه اسپانیا: مزیت کلیدی برای فرانسه
در دور نیمهنهایی مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶، تمام جزئیات، چه آشکار و چه پنهان، اهمیتی حیاتی دارند. همگان میدانند که غیبت یک بازیکن به دلیل مصدومیت یا محرومیت چقدر میتواند تعیینکننده باشد، اما فراتر از این، عوامل دیگری نیز وجود دارند که تأثیری شگرف بر نتیجه نهایی بازی میگذارند. یکی از این عوامل، میزان استراحت و آسایش بازیکنان در مسیر رسیدن به این مرحله است و در این زمینه، اسپانیا در موقعیتی نامساعدتر قرار دارد.
بدون تردید، تیم ملی اسپانیا یک روز کمتر از فرانسه فرصت استراحت داشته؛ فرانسویها بازی مرحله یکچهارم نهایی خود را روز پنجشنبه برگزار کردند، در حالی که اسپانیا روز جمعه به میدان رفت. اما خستگی تنها به این تفاوت زمانی محدود نمیشود، بلکه نتیجه مجموعهای از وقایعی است که از پنجم ژوئن و ورود این تیم به چاتانوگا آغاز شده است. از آن زمان تاکنون، شاگردان لوئیس دلافوئنته مسافتهای بسیار طولانیتر و پروازهای بیشتری را در مقایسه با تیم دیدیه دشان پشت سر گذاشتهاند.
پیش از اینکه حتی چمدانهای خود را از پرواز سانتیاگو دکومپوستلا به چاتانوگا (فاصلهای معادل ۶۵۰۰ کیلومتر) باز کنند، آنها سوار هواپیمای دیگری به مقصد پوئبلا شدند تا با انجام بازی مقابل پرو، آخرین آمادگیهای خود را برای جام جهانی نهایی تکمیل کنند؛ سفری رفت و برگشت به مسافت بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر. در مجموع، نزدیک به ۲۲ ساعت پرواز، پیشزمینهای برای «جهانیترین جام جهانی تاریخ» بود.
تیم اسپانیا شهر چاتانوگا را به عنوان پایگاه اصلی خود انتخاب کرده بود و ۲۵ روز در آنجا سپری کرد. آنها بسیار تمایل داشتند که در این مکان بمانند، چیزی که دلافوئنته و لوزان نیز به وضوح به آن اذعان کردند، اما این امر عملاً غیرممکن بود. صدرنشینی در گروه به این معنا بود که مسیر آنها تا فینال از شهرهای لسآنجلس، دالاس و نیویورک میگذرد و به این ترتیب، مجبور شدند پایگاه اصلی خود را ترک کرده و به یک مرکز متحرک منتقل شوند.
در طی مرحله گروهی، اسپانیا دو بار به آتلانتا (با اتوبوس) و یک بار به گوادالاخارا (با هواپیما) سفر کرد. سفر با اتوبوس برای دو بازی اول تنها ۸۰۰ کیلومتر مسافت داشت، اما سفر هوایی شامل پروازی طولانی (نزدیک به ۲۵۰۰ کیلومتر)، عبور از مرز و تغییر منطقه زمانی بود. شش ساعت پرواز رفت و برگشت، استراحت و حفظ برنامه تمرینی روتین را دشوارتر ساخت.
پس از بازگشت از گوادالاخارا به چاتانوگا، پرهرجومرجترین بخش جام جهانی برای اسپانیا آغاز شد؛ یک چالش لجستیکی که در آن تیم مجبور بود شهر میزبان خود را ترک کرده و هر دو روز یکبار پروازهای طولانی با تغییرات زمانی را برنامهریزی کند: چاتانوگا به لسآنجلس، لسآنجلس به دالاس، دالاس به لسآنجلس و سپس لسآنجلس دوباره به دالاس. در مجموع ۱۳ ساعت پرواز برای پوشش مسافتهایی تا ۹۰۰۰ کیلومتر.
در کل، اسپانیا در ۳۵ روز گذشته نزدیک به ۲۰ ساعت پرواز (بدون محاسبه سفر به پوئبلا) و هشت ساعت سفر با اتوبوس به آتلانتا را تجربه کرده، شش بار منطقه زمانی خود را تغییر داده و با یک روز استراحت کمتر نسبت به حریفش به مرحله نیمهنهایی رسیده است. این بهانهجویی نیست، بلکه یک واقعیت محض است.
اگر اسپانیا در این جام جهانی به چیزی در مورد فرانسه حسادت کند، آن داشتن یک «خانه» ثابت تا مرحله نیمهنهایی است. فرانسویها پس از هر بازی به پایگاه خود در بوستون بازگشتهاند. در واقع، آنها دو بازی خود را در همان شهر انجام دادند: مقابل نروژ در مرحله گروهی و مقابل مراکش در یکچهارم نهایی. علاوه بر این، آنها پیش از رسیدن به دالاس در این دوشنبه (که اولین سفر طولانی اصلی آنها محسوب میشود)، دو بار به نیوجرسی و دو بار به فیلادلفیا سفر کردهاند. این سفرهایشان شامل کمی بیش از ۱۰ ساعت پرواز بدون هیچ گونه تغییر منطقه زمانی تا زمان رسیدن به دالاس بود که تنها یک ساعت با پایگاه آنها در بوستون اختلاف زمانی دارد.
این نظم و ترتیب، لجستیک فرانسویها را بسیار سادهتر کرده است، اما آنها را مجبور ساخته تا در ورزشگاههای روباز بازی کنند که با گرمای طاقتفرسایی همراه بوده است. این نکته به نفع اسپانیا تمام میشود، زیرا آنها به جز بازی مقابل اروگوئه در گوادالاخارا، همواره در ورزشگاههای مجهز به تهویه مطبوع بازی کردهاند. این جزئیات و داستانها، وقتی تنها یک بازی تا فینال باقی مانده و چراغ بنزین برای بسیاری از بازیکنان روشن شده است، دیگر فراتر از یک نکته ساده به نظر میرسند.
