نقطه ضعف مهم اسپانیا: برتری کلیدی برای فرانسه
در مرحله نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، هر جزئیاتی، چه آشکار و چه پنهان، از اهمیت بالایی برخوردار است. همه ما میدانیم که غیبت یک بازیکن به دلیل مصدومیت یا محرومیت چقدر میتواند حیاتی باشد، اما علاوه بر این، عوامل دیگری نیز وجود دارند که تأثیری شگرف بر نتیجه نهایی بازی میگذارند. یکی از این عوامل، میزان استراحت و آسایش بازیکنان در مسیر رسیدن به این مرحله است و در این زمینه، اسپانیا در موقعیتی ضعیفتر قرار دارد.
مسلم است که تیم ملی اسپانیا یک روز کمتر از فرانسه استراحت کرده است؛ فرانسویها بازی مرحله یکچهارم نهایی خود را روز پنجشنبه برگزار کردند، در حالی که اسپانیا روز جمعه به میدان رفت. اما خستگی تنها به این تفاوت زمانی خلاصه نمیشود، بلکه نتیجه تمام وقایعی است که از پنجم ژوئن و ورود این تیم به چاتانوگا آغاز شده است. از آن زمان تاکنون، شاگردان لوئیس دلافوئنته مسافتهای بسیار طولانیتر و پروازهای بیشتری را در مقایسه با تیم دیدیه دشان پشت سر گذاشتهاند.
آنها پیش از اینکه حتی چمدانهای خود را از پرواز سانتیاگو دکومپوستلا به چاتانوگا (مسافتی به طول ۶۵۰۰ کیلومتر) باز کنند، سوار هواپیمای دیگری به مقصد پوئبلا شدند تا با انجام بازی مقابل پرو، آخرین تدارکات خود را برای جام جهانی نهایی کنند؛ سفری رفت و برگشت به مسافت بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر. در مجموع، نزدیک به ۲۲ ساعت پرواز، پیشدرآمدی بر «جهانیترین جام جهانی تاریخ» بود.
تیم اسپانیا شهر چاتانوگا را به عنوان کمپ اصلی خود انتخاب کرده بود و ۲۵ روز در آنجا سپری کرد. آنها به شدت علاقهمند بودند که در این مکان باقی بمانند، چیزی که دلافوئنته و لوزان نیز به صراحت به آن اذعان کردند، اما این امر عملاً غیرممکن بود. صدرنشینی در گروه به این معنا بود که مسیر آنها تا فینال از شهرهای لسآنجلس، دالاس و نیویورک میگذرد و بدین ترتیب، مجبور شدند کمپ اصلی خود را ترک کرده و به یک مرکز متحرک نقل مکان کنند.
در طول مرحله گروهی، اسپانیا دو بار به آتلانتا (با اتوبوس) و یک بار به گوادالاخارا (با هواپیما) سفر کرد. سفر با اتوبوس برای دو بازی اول تنها ۸۰۰ کیلومتر مسافت داشت، اما سفر هوایی شامل پروازی طولانی (نزدیک به ۲۵۰۰ کیلومتر)، تغییر کشور و تغییر منطقه زمانی بود. شش ساعت پرواز رفت و برگشت، استراحت و حفظ برنامه تمرینی روتین را دشوارتر کرد.
پس از بازگشت از گوادالاخارا به چاتانوگا، پرهرج و مرجترین بخش جام جهانی برای اسپانیا آغاز شد؛ یک چالش لجستیکی که در آن تیم مجبور بود شهر میزبان خود را ترک کرده و هر دو روز یکبار پروازهای طولانی با تغییرات زمانی را برنامهریزی کند: چاتانوگا به لسآنجلس، لسآنجلس به دالاس، دالاس به لسآنجلس و سپس لسآنجلس دوباره به دالاس. در مجموع ۱۳ ساعت پرواز برای پوشش مسافتهایی تا ۹۰۰۰ کیلومتر.
در مجموع، اسپانیا در ۳۵ روز گذشته نزدیک به ۲۰ ساعت پرواز (بدون احتساب سفر به پوئبلا) و هشت ساعت سفر با اتوبوس به آتلانتا را تجربه کرده، شش بار منطقه زمانی خود را تغییر داده و با یک روز استراحت کمتر نسبت به حریفش به مرحله نیمه نهایی رسیده است. این بهانهجویی نیست، بلکه یک واقعیت محض است.
اگر اسپانیا در این جام جهانی به چیزی در مورد فرانسه حسادت کند، آن داشتن یک «خانه» ثابت تا مرحله نیمه نهایی است. فرانسویها پس از هر بازی به پایگاه خود در بوستون بازگشتهاند. در واقع، آنها دو بازی خود را در همان شهر انجام دادند: مقابل نروژ در مرحله گروهی و مقابل مراکش در یکچهارم نهایی. علاوه بر این، آنها پیش از رسیدن به دالاس در این دوشنبه (که اولین سفر طولانی اصلی آنها محسوب میشود)، دو بار به نیوجرسی و دو بار به فیلادلفیا سفر کردهاند. این سفرهایشان شامل کمی بیش از ۱۰ ساعت پرواز بدون هیچ گونه تغییر منطقه زمانی تا زمان رسیدن به دالاس بود که تنها یک ساعت با پایگاه آنها در بوستون اختلاف زمانی دارد.
این نظم و ترتیب، لجستیک فرانسویها را بسیار سادهتر کرده است، اما آنها را مجبور ساخته تا در ورزشگاههای روباز بازی کنند که با گرمای طاقتفرسایی همراه بوده است. این نکته به نفع اسپانیا تمام میشود، زیرا آنها به جز بازی مقابل اروگوئه در گوادالاخارا، همواره در ورزشگاههای مجهز به تهویه مطبوع بازی کردهاند. این جزئیات و حکایتها، وقتی تنها یک بازی تا فینال باقی مانده و چراغ بنزین برای بسیاری از بازیکنان روشن شده است، دیگر فراتر از یک نکته ساده به نظر میرسند.
