بیرانوند: دلم برای شجاع سوخت، ما یک خانواده تنها بودیم

علیرضا بیرانوند، نخستین بازیکن ملی‌پوش بود که پس از بازگشت تیم ملی از جام جهانی، در یک گفتگوی تلویزیونی حاضر شد تا درباره احساساتش و اتفاقات رخ داده برای تیم ملی در این رقابت‌ها صحبت کند. او درباره عملکرد دفاعی تیم ملی مقابل بلژیک گفت: شب قبل از بازی می‌دانستم شجاع و علی نعمتی در دفاع بازی خواهند کرد. پیام‌هایی برایشان فرستادم تا روحیه بگیرند و گفتم که فردا روز بزرگی برای ما خواهد بود. شجاع در پاسخ نوشت که فردا روز من و توست و تو بهترین بازیکن زمین خواهی شد. بیرانوند همچنین درباره سخنرانی مهدی طارمی پیش از بازی با بلژیک توضیح داد: در رختکن قبل از بازی، همه بازیکنان روحیه پایینی داشتند و نگران بودند. مهدی در حین گرم کردن متوجه ترس ما شد و به رختکن آمد و صحبت‌های انگیزشی انجام داد. وقتی مهدی این حرف‌ها را زد، به خودم گفتم حق با اوست؛ بازیکنان ما اگر آزاد باشند در زمین می‌دوند و کم نمی‌آورند، مانند رامین رضاییان که بدون ویزا در تمام کوچه‌های تهران می‌دود. با خودم گفتم آفرین به مهدی.

او ادامه داد: دویدن هیچ‌کس را نکشته است. حداقل با دوندگی می‌توانیم بازی حریف را خراب کنیم و فضاهای خالی را پوشش دهیم. همین کار را هم کردیم و سعی داشتیم ۱۰ یا ۲۰ دقیقه اول بازی اتفاقی نیفتد. رفته رفته بهتر شدیم و پس از گلزنی، متوجه شدم که می‌توانیم بازی را ببریم و اگر دفاعمان راحت باشد، بازیکنان در حمله کار را تمام می‌کنند. در نیمه دوم هم اخراجی دادیم. بیرانوند درباره عدم گلزنی ایران مقابل بلژیک ۱۰ نفره گفت: بلژیکی‌ها بسیار هوشمندانه عمل کردند. با وجود اخراجی، تیمشان را عقب کشیدند تا ما سوار بازی شویم، اما از نظر مالکیت توپ. آن‌ها به دنبال پرس از جلو و دریافت گل نبودند؛ بلکه با حفظ توپ و ایجاد موقعیت‌های خطرناک، بازی را کنترل می‌کردند. او در مورد لحظات پس از تعویض سعید عزت‌اللهی اظهار داشت: در صحنه‌ای که قرار بود سعید تعویض شود، خروجش از زمین طبق زمان‌بندی فیفا دیر بود. صحنه‌ای از دی بروینه دیدم که او متوجه شد، مانند یک رهبر به بازیکنانش دستور داد و همه به محوطه جریمه ما آمدند. مهدی طارمی هم اشاره می‌کرد که توپ را بده، اما حواسش نبود که یک بازیکن ما بیرون زمین است. من توپ را با قدرت زدم. پس از بازی گفتم که متوجه دستور دی بروینه شدم و او به تیمش فرمان داد که وقت فشار آوردن است. دروازه‌بان تیم ملی همچنین درباره گل آفساید تیم ملی روی ضربه ایستگاهی گفت: در سه ماه گذشته چنین تمرینی نداشتیم. نمی‌دانم این ایده از کجا آمد، فکر می‌کنم ایده احسان حاج‌صفی و مهدی طارمی بود. این نشان‌دهنده همدلی بی‌نظیر تیم ملی در دوران فوتبال ایران است. سوال من این است؛ چطور انتظار دارید رامین رضاییان که در تمرین دوست دارد ضربه ایستگاهی بزند، این کار را به دیگری بسپارد و احسان هم اینطور پاس بدهد؟ این نشان‌دهنده همدلی بچه‌های ما بود، یعنی ما برای کشورمان می‌جنگیم.

بیرانوند در توضیح گل خورده مقابل مصر گفت: در بازی مصر، گل اول را دریافت کردیم. در صحنه‌ای که توپ را قطع کردم، عملکردم خوب بود. امیر خان (قلعه‌نویی) بعد از بازی پرسید چرا توپ را جمع نکردی؟ گفتم اگر دقت کنید، من نمی‌توانم با دو دست توپ را مهار کنم. شجاع خلیل‌زاده جلوی من بود و تا خواستم خودم را جمع و جور کنم، قد بلند او مانع شد. می‌دانستم توپ به سمتم می‌آید اما از مسیرش مطمئن نبودم. دوست داشتم حسین (کنعانی‌زادگان) از پشت مداخله کند. این اتفاق افتاد و من بسیار ناراحت شدم. تنها راهی که می‌توانستم خودم را بازیابی کنم، همان ضربه سر بود که زدم. پس از آن ضربه سر، علی نعمتی گفت دمت گرم، ما روحیه گرفتیم. من می‌دانستم که به این تیم نمی‌بازیم، چون ذهنیت عدم شکست را داشتیم. می‌دانستم اتفاق خوبی رخ خواهد داد، اما می‌خواستم خودم را جمع و جور کنم. او درباره گل آفساید شجاع خلیل‌زاده گفت: خیلی برایش دلم سوخت. می‌گویم شاید این عینک متعلق به شخص دیگری بود، نه شجاع. شاید متعلق به مهدی یا سعید عزت‌اللهی بود. هر کسی بود، عکس‌العمل مشابهی نشان می‌داد، اما ای کاش داور پرچم را بالا می‌برد تا شجاع دیگر آن عینک را نمی‌زد. چون داور پرچم را بالا نبرد، شجاع صد در صد مطمئن بود که گلش سالم است. خدا را شکر اتفاقی که در بازی با مصر افتاد، سر تیم حریف آمد و پیراهنشان را درآوردند. بیرانوند در پایان افزود: تیم ما تیمی بسیار یکدل بود و عملکرد همه بازیکنان، چه در تمرینات و چه در بازی‌ها، عالی بود. من و رامین رضاییان بهترین بازیکن زمین شدیم، اما آیا اگر بقیه بازیکنان نبودند، این اتفاق می‌افتاد؟ عملکرد همه، از کادر فنی و مدیریتی گرفته تا بازیکنان، خوب بود. ما یک خانواده تنها بودیم که به آنجا رفتیم. خانواده باید حامیانی مانند عمو و خواهر داشته باشد، اما عمو و خواهر ما هم در داخل کشور با ما همراهی نکردند.