مسی و هیچکس دیگر: بازگشتی برای تمام دورانها!
فوتبال امشب بار دیگر نمایشی شگفتانگیز را به ثبت رساند و هیجان را تا بالاترین حد ممکن به اوج رساند. در لحظاتی که بسیاری پیروزی یک بر صفر انگلیس و صعودش به فینال جام جهانی را قطعی میدانستند، لیونل مسی با خلق اثری ماندگار، فصل جدیدی از درخشش خود را رقم زد. او نه با یک گل، بلکه با دو پاس گل که هر کدام شاهکاری هنری محسوب میشد، آرژانتین را از آستانه شکست نجات داد، انگلیس را شگفتزده کرد و آلبیسلسته را دوباره به فینال جام جهانی رساند.
واژههایی چون «بازگشت» و «کامبک» در برابر عظمت این نمایش حقیرند. این نمایش، جلوهای از شخصیت یک تیم قهرمان جهان بود، اما بیش از هر چیز، صحنه مردی بود که گویی قوانین طبیعت و گذر زمان را به چالش کشیده است. با رسیدن بازی به دقیقه ۸۵، زمان بر خلاف آرژانتین پیش میرفت، اما مسی داستانی دیگر در سر داشت؛ پاسی دیگر، معجزهای دیگر.
تا آن لحظه، انگلیس تقریباً کنترل کامل بازی را در اختیار داشت. گلزنی آنتونی گوردون، واکنش استثنایی جردن پیکفورد به ضربه سر نیکو گونزالس و سپس برخورد توپ ارسالی الکسیس مکآلیستر به تیر دروازه، همگی نشانههایی بودند که گویی سرنوشت، صعود به فینال را برای شیرهای سه شیر رقم زده بود.
آرژانتین تلاش میکرد و موقعیتهایی نیز خلق مینمود، اما یا با درخشش پیکفورد مواجه میشد یا بخت با شاگردان توخل یار بود. با گذشت هر دقیقه، امید تیم آرژانتین رنگ میباخت.
اما در دنیای فوتبال، تا زمانی که شماره ۱۰ آرژانتین در زمین حضور دارد، هیچ چیز به پایان نرسیده است. مسی بارها این را ثابت کرده و این بار نیز دوباره گفت: تا زمانی که من پایان را اعلام نکنم، حق ندارید بگویید تمام شده است.
دقیقه ۸۵: جرقهای که آتش را شعلهور کرد
حملهای دیگر از سوی آرژانتین آغاز شد. توپ به لیونل مسی رسید؛ بازیکنی که تمام ورزشگاه منتظر بود تا شاید برگ برنده نهایی خود را رو کند.
او با خونسردی صاحب توپ شد و با هوشی سرشار، توپ را برای انزو فرناندز مهیا ساخت. هافبک آرژانتین که پیش از این ضربهاش را پیکفورد مهار کرده بود، این بار دروازه انگلیس را بیرحمانه گشود. انزو، بدون هیچ مانعی از سوی مدافعان، از حدود ۲۵ متری با ضربهای زمینی و کاتدار، توپ را به سمت گوشه پایین دروازه روانه کرد؛ ضربهای که پیکفورد این بار در تماشای آن درمانده بود و توپ به تور چسبید.
ورزشگاه غرق در شادی شد. نیمکت آرژانتین به وجد آمد و بازی دوباره زنده شد.
این گل، روحی تازه در کالبد آرژانتین دمید. تیمی که تا چند دقیقه پیش ناامید به نظر میرسید، ناگهان همان تیم قهرمان جهان شد و با تمام توان به نبرد ادامه داد.
در میان این هیاهو، آماری شگفتانگیز ثبت شد؛ پاس گلی دیگر از لیونل مسی.
با این پاس گل، کاپیتان آرژانتین رکوردی تاریخی را گسترش داد. او در یازده بازی متوالی خود در جامهای جهانی، یا موفق به گلزنی شده و یا پاس گل داده است؛ این طولانیترین زنجیره تأثیرگذاری یک بازیکن در تاریخ جام جهانی از سال ۱۹۶۶ به شمار میرود.
این آمار بیشتر به افسانهها شباهت دارد تا واقعیت.
انگلیس هنوز در شوک بود و از آنچه در انتظارش بود، بیخبر بود...
گل تساوی، تمرکز بازیکنان انگلیس را بر هم زد. پیش از این گل، شیرهای سهشیر با اعتماد به نفس بازی میکردند، اما حالا هر حمله آرژانتین، خطری جدی محسوب میشد.
توخل در کنار زمین با فریادهای خود بازیکنان را هدایت میکرد و پیکفورد نیز یارانش را به جلو فرا میخواند. اما موج حملات آلبیسلسته قطع نمیشد.
در وقتهای تلفشده، الکسیس مکآلیستر با شوتی خیرهکننده، دوباره تیر دروازه را به لرزه درآورد؛ همان تیری که چند دقیقه پیش ناجی دروازه انگلیس شده بود.
این صحنه و برخورد توپ به تیر، آخرین هشدار بود؛ هشداری که شیرهای سهشیر آن را جدی نگرفتند.
دقیقه ۲+۹۰: مسی پایان داستان را رقم زد. امضای او، لیونل.
پس از برخورد توپ به تیر دروازه، مالکیت توپ دوباره به آرژانتین رسید. چه کسی آن را تصاحب کرد؟
سرنوشت میخواست که پایان این نمایش نیز با امضای او رقم بخورد.
کاپیتان آرژانتین بدون هیچ شتابی، سرش را بالا آورد. او نه شوت زد و نه توپی را بیهدف ارسال کرد. با پای راست، سانتر زیبایی فرستاد که شبیه یک دعوتنامه بود؛ دعوتی از لائوتارو مارتینز. "بفرمایید آقای لائوتارو، شما هم گل بزنید!"
توپ با قوسی فوقالعاده به تیر دوم دروازه رسید.
لائوتارو از مدافع مستقیم خود جدا شد، به هوا پرید و با ضربه سری محکم، توپ را از دسترس پیکفورد دور کرده و به تور دروازه چسباند.
بازیکنان آرژانتین دیوانهوار به سمت لائوتارو هجوم بردند. بازیکنان انگلیس در شوک و ناباوری روی چمن خشکشان زد.
توخل، مبهوت و خیره، به زمین بازی نگاه میکرد.
و مسی؟ او تنها لبخند میزد. لبخندی که فریاد داشت. همگی ما این جمله را در ذهن خود از زبان مسی شنیدیم: "باز هم شد."
