فقط مسی، تا ابد: بازگشتی افسانهای برای ثبت تاریخ!
امشب فوتبال یک نمایش فراموشنشدنی دیگر را خلق کرد؛ نمایشی که سرشار از هیجان و بالاترین سطح آدرنالین بود، تنها کاری که این ورزش بینظیر قادر به ارائه آن است. درست در لحظاتی که پیروزی ۱-۰ انگلیس و صعود این تیم به فینال جام جهانی قطعی به نظر میرسید، لیونل مسی با خلق یک شاهکار دیگر، فصل نوینی از افسانه خود را آغاز کرد. این بار نه با یک گل، بلکه با دو پاس گل بینظیر که هر کدام ارزشی هنری داشتند؛ دو لحظه بینظیر از درخشش که آرژانتین را از لبه پرتگاه نجات داد، انگلیس را شگفتزده کرد و آلبیسلسته را یک بار دیگر به فینال جام جهانی فرستاد.
واژههایی چون «بازگشت» و «کامبک» در برابر عظمت این عملکرد، رنگ میبازند. این نمایش، تجلی شخصیت تیمی بود که قهرمان جهان است، اما در وهله اول، نمایشی از مردی بود که گویی قوانین طبیعت و گذر زمان را به سخره گرفته است. با رسیدن بازی به دقیقه ۸۵، زمان علیه آرژانتین در حرکت بود، اما نه علیه مسی. او نقشهای دیگر در سر داشت، پاسی دیگر، و معجزهای دیگر.
تا آن لحظه، انگلیس تقریباً تمام جریان بازی را در اختیار داشت. گل آنتونی گوردون، واکنش استثنایی جردن پیکفورد به ضربه سر نیکو گونزالس، و سپس برخورد ضربه الکسیس مکآلیستر به تیر دروازه، همگی نشان میداد که گویی سرنوشت، بلیت فینال را برای شیرهای سهشیر کنار گذاشته است.
آرژانتین تلاش میکرد، موقعیتهایی خلق میکرد، اما یا با سد دفاعی پیکفورد مواجه میشد یا بخت با شاگردان توخل همراه بود. با گذر هر دقیقه، امید در دل آرژانتینیها کمرنگتر میشد.
اما در دنیای فوتبال، تا زمانی که شماره ۱۰ آرژانتین در زمین حضور دارد، هیچ چیز به پایان نرسیده است. مسی بارها این را ثابت کرده و امروز نیز بار دیگر گفت: تا زمانی که من اعلام نکنم، حق ندارید بگویید کار تمام شده است.
دقیقه ۸۵: جرقهای که آتش را شعلهور کرد
یک حمله دیگر از سوی آرژانتین آغاز شد. توپ به لیونل مسی رسید؛ بازیکنی که تمام ورزشگاه منتظر بود تا شاید آخرین برگ برنده خود را رو کند.
او با خونسردی توپ را کنترل کرد و با هوشی سرشار، پاسی بینقص را برای انزو فرناندز آماده ساخت. هافبک آرژانتین که لحظاتی پیش ضربهاش را پیکفورد مهار کرده بود، این بار هیچ ترحمی به دروازه انگلیس نشان نداد. انزو، بدون اینکه مدافعی مزاحمش شود، از فاصلهای حدود ۲۵ متری شوتزنی کرد؛ ضربهای مهارنشدنی، کاتدار و فوقالعاده که با سرعت به سمت گوشه پایین دروازه روانه شد. پیکفورد این بار تنها نظارهگر بود.
ورزشگاه منفجر شد. نیمکت آرژانتین به وجد آمد. و بازی دوباره از نو آغاز شد.
این گل، روحی تازه در کالبد آرژانتین دمید. تیمی که چند دقیقه پیش ناامید به نظر میرسید، ناگهان دوباره همان تیم قهرمان جهان شد؛ تیمی که با تمام وجود برای پیروزی تلاش میکرد و حمله میبرد.
در این میان، آماری شگفتانگیز و فراموشنشدنی ثبت شد؛ یک پاس گل دیگر از لیونل مسی.
با این پاس گل، کاپیتان آرژانتین رکوردی تاریخی را ارتقا بخشید. او در یازده بازی متوالی خود در جامهای جهانی، یا موفق به گلزنی شده یا پاس گل داده است؛ این طولانیترین زنجیره تأثیرگذاری یک بازیکن در تاریخ ثبتشده جام جهانی از سال ۱۹۶۶ به بعد محسوب میشود.
این اعداد بیشتر به داستانهای تخیلی شباهت دارند تا واقعیت.
انگلیس هنوز در شوک بود و از آنچه در انتظارش بود، بیخبر بود...
گل تساوی، ذهن بازیکنان انگلیس را آشفته کرد. پیش از این گل، شیرهای سهشیر با اطمینان خاطر بازی میکردند، اما حالا هر حمله آرژانتین، بوی خطر میداد.
توخل در کنار زمین با فریادهایش بازیکنان را هدایت میکرد. پیکفورد بازیکنانش را به جلو فرا میخواند. اما موج حملات آلبیسلسته قطع نمیشد.
در وقتهای تلفشده، الکسیس مکآلیستر با شوتی تماشایی، بار دیگر تیر دروازه را به لرزه درآورد؛ همان تیری که چند دقیقه پیش ناجی انگلیس شده بود.
این صحنه و این برخورد به تیرک، آخرین هشدار بود؛ هشداری که شیرهای سهشیر آن را جدی نگرفتند.
دقیقه ۲+۹۰: مسی پایان داستان را رقم زد. امضای لیونل پایانی بود.
توپ پس از برخورد به تیرک دروازه، دوباره در اختیار آرژانتین قرار گرفت. چه کسی آن را تصاحب کرد؟
سرنوشت میخواست که پایان این نمایش نیز با امضای او نوشته شود.
کاپیتان آرژانتین بدون هیچ عجلهای، سرش را بالا آورد. نه شوت زد و نه توپ را بیهدف ارسال کرد. با پای راست، سانتر خود را ارسال کرد؛ سانترای که شبیه یک دعوتنامه بود؛ دعوتی برای لائوتارو مارتینز. "بفرمایید جناب لائوتارو، شما هم گل بزنید!"
توپ با قوس فوقالعادهای به تیرک دوم دروازه رسید.
لائوتارو از مدافع مستقیم خود جدا شد، به هوا برخاست و با ضربه سری محکم، توپ را از دسترس پیکفورد دور کرده و به تور دروازه چسباند.
