رامین: کاری کردم تا از من طلب بخشش کنید!
رامین رضاییان پس از دریافت جایزه توپ طلا (توپا)، گفتوگویی جامع و مفصل انجام داد. از حسرت بزرگ خود در جام جهانی گرفته تا روحیهای بینظیر برای رسیدن به عنوان قهرمانی جام ملتهای آسیا، همه در این مصاحبه مطرح شد. این بازیکن سیوپنج ساله که فصلی دشوار را پشت سر گذاشته بود، در جام جهانی درخشید و با دو جام زیبایی که در این مسیر کسب کرد، به استودیو آمد تا توپ طلا (توپا) را دریافت کند. این جایزه از نظر کارشناسان و کمیته فنی برای سال ۱۴۰۴-۱۴۰۵ انتخاب شده است. این گفتوگوی جذاب و پرجزئیات را بخوانید: «این یک برنامه بسیار خاص و ویژه است؛ برنامهای کاملاً متفاوت، زیرا متفاوتترین فوتبالیست ایران کنار من نشسته است. قرار نیست با او مصاحبه کنیم و حرف بزنیم، بلکه میخواهیم کمی با هم به چالش بکشیم. قصد داریم به او تبریک بگوییم که توپ طلای فوتبال ایران را بالای سر میبرد. این جایزه میتواند قدردانی کوچکی باشد از سالها تلاش، دوندگی و زحمات او در میادین فوتبال، در خیابانها، در کوچهها، زیر پلها و هر جایی که رامین رضاییان مثل عقاب از کنارتان میگذرد. سلام رامین عزیز، بسیار خوش آمدید.» رضاییان پاسخ داد: «سلام و عرض ادب. ممنون از تعریفتان. شما همیشه به من لطف دارید، در خدمتتان هستم.» سپس مصاحبهکننده ادامه داد: «شاید این جوایز شما از جام جهانی آنقدر بلند باشد که نتوانم شما را خوب ببینم، اما این دلیل نمیشود که از تیپ شما انتقاد نکنم. در نسل شما این تیپ بسیار جذاب است، اما برای افراد میانسال بالای پنجاه سال مثل من، کمی… (جمله ناتمام ماند).» رضاییان با خنده گفت: «قشنگ است، نه؟ من از این حرفها خسته شدهام، چون من آنطور که خودم دوست دارم زندگی میکنم. با تمام احترام به شما و کسانی که من را قضاوت میکنند، نظرات برایم قابل احترام است، اما من همیشه کاری را انجام میدهم که به موفقیتم کمک کند. حتی نظرات مخالف را هم گوش میدهم، اما از آنها میگذرم و زندگیام را ادامه میدهم.»
مصاحبهکننده مطرح کرد: «مسئله این است که بسیاری از تصمیماتی که درباره شما گرفته میشود، توسط افراد مسنتر و کسانی که در حالوهوای فکری نسل شما نیستند، اتخاذ میشود. ضمن اینکه شما حتی از سن خودتان هم جوانتر به نظر میرسید؛ اصلاً شبیه یک فوتبالیست سیوپنج ساله نیستید، بیشتر شبیه یک بازیکن بیستوهفت ساله هستید. سر پرشور و جوانی دارید و بسیاری ویژگیهای دیگر.» رضاییان پاسخ داد: «شما به من لطف دارید، اما واقعیت این است که ما باید کمی طرز فکرمان را هم بهروز کنیم. اینکه یک نفر زندگی بهروزی داشته باشد و در کنار آن، اولویتش فوتبال باشد. من به دیدگاه شما احترام میگذارم، اما از نظر این تفکر، هنر هر کسی این است که خودش را با شرایط وفق دهد. دنیا به سمتی میرود که آدمها رها زندگی کنند، این ماییم که باید یا خودمان را وفق دهیم یا ارتباطمان را با کسی که با او در ارتباطیم، قطع کنیم. این قدرت انسانهاست که در این دنیا افرادی را پیدا کنند که خط فکری نزدیک به یکدیگر داشته باشند تا حالشان را خوب کند. اگر طرز فکر من و شما شبیه هم نیست، قرار نیست از یکدیگر بد بگوییم. میتوانیم دوستان خوبی باشیم و بدون هیچ آسیبی به یکدیگر، دورادور در کنار هم زندگی کنیم. این هنر ماست. در ایران بهروزترین مردم دنیا را داریم و نه فقط در فوتبال، بلکه در هر چیزی میتوانیم ادعا کنیم. به نظرم برخی جاها به اشتباه خودمان را دست کم میگیریم. من الان سر اتفاقات جام جهانی آنقدر ناراحتم، چون خودمان را دست کم میگیریم. چرا نباید جزو چهار تیم بالای جام جهانی باشیم؟»
مصاحبهکننده ادامه داد: «واقعاً چرا نباید برویم؟ من خودم در بازی مصر و آرژانتین، طرفدار مصر بودم. داخل یک کافه بازی را میدیدم، کاری کردم که وقتی مصر گل زد، میخواستند من را تکهپاره کنند. ایرادی ندارد. دوست داشتم مصر ببرد چون تیمش این باور را داشت. اتفاقات فوتبال همین است. مثلاً اگر فرانسه حذف شد، به خاطر اتفاقات است وگرنه قطعاً این تیم باید قهرمان میشد.»
مصاحبهکننده توضیح داد: «من یک توضیح را بدهم؛ استنباطم این بود که اگر بخواهند تیم ملی را جوان کنند، نباید حاجصفی و رامین را دوباره برمیگرداندند. الان میتوانم با صدای بلند اعتراف کنم که اشتباه میکردم. ضمن اینکه این جایزهای که اینجاست و انتخاب تعداد زیادی از آدمهای شاغل در فوتبال ایران که صاحب دیدگاه فنی هستند، خبرنگارها، روزنامهنگاران و افرادی که در این حوزه کار میکنند، یک رأی مجابکننده است برای اینکه شما به عنوان بهترین بازیکن فصل فوتبال ایران انتخاب شوید. ارزش کار شما در این است که از یک تاریکی بیرون آمدید. آن اصراری که برای جدایی داشتید تا بتوانید در جام جهانی باشید، بسیار ارزشمند است. شما این را در خودتان میدیدید که باید جای خودم را عوض کنم و به تیمی بروم که بدرخشم. خیلی زود هم درخشیدید.» رضاییان بیان کرد: «در جام جهانی و قبلش من روزهای سختی را گذراندم. پرداختن به آن در این فرصت نمیگنجد. شما و تمام کسانی که به من رأی دادند به من لطف دارید. این جایزه متعلق به مردم ایران است. افسوس من به این خاطر است که دوست داشتم حال این مردم واقعاً خوب شود و خوشحال شوند. شب حذف از جام جهانی بدترین شب خودم را گذراندم و تا پنج روز بعد هم حالم خوب نبود.»
مصاحبهکننده گفت: «صبح بود که ما اینجا در حال پوشش بازی بودیم. احساس شما به خوبی در مصاحبهتان دیده میشد. از صمیم قلب صحبت کردن همراه با نفسنفس زدن یک هنر است. در آن لحظات باز هم ما به دیگر نتایج امید داشتیم. البته نمیدانم شما در آن لحظه که بازی الجزایر و تونس ۳-۳ شد چه حسی داشتید و چطور با آن کنار آمدید.» رضاییان پاسخ داد: «اصلاً دوست ندارم به آن لحظات برگردم. سه دوره در جام جهانی بودم و این دوره به شکل عجیب برایم سخت بود. یک روزی درباره آن اتفاقات صحبت خواهم کرد که چه دردهای سختی کشیدم. وقتی به آن شرایط برمیگردم واقعاً حس و حال بدی میگیرم. من برخی اتفاقات را حس میکنم که قرار است رخ دهد و وقتی در بازی با مصر آن تیرکها و گلها و اتفاقات رقم میخورد یعنی قرار نیست که بشود. من با آن ۳-۳ زیاد اذیت نشدم چون قبلش میدانستم که قرار نیست بشود. خیلی سخت است آقا پژمان.» سپس مصاحبهکننده افزود: «از یک سری آدمها هم باید تشکر کنید که البته این توپ طلا ربطی ندارد. دارم درباره کل مسیر حرفهای شما صحبت میکنم. باید از خیلیها اسم ببریم؛ از عبدالله ویسی، از فرهاد کاظمی، … .»
مصاحبهکننده پرسید: «فرهاد کاظمی شما را در خط حمله بازی داد.» رضاییان تصحیح کرد: «نه، خط حمله نبود. سه دفاعه بازی کرد و من را فولبک آزاد گذاشت. برای من سانترهای بلند انجام میداد و میگفت اینها را در حال حرکت استپ کن، در حالی که من باید این چیزها را در چهارده سالگی یاد میگرفتم. همان اتفاق باعث شد که من ۹ گل بزنم، ۶ پاس گل بدهم. مربیان زیادی هستند که باید از آنها نام ببرم.» مصاحبهکننده ادامه داد: «به قول آندو تیموریان: کارلوس کیروش.» رضاییان تأیید کرد: «بله آقای کارلوس کیروش که اصلاً عالی بود. بعضیها وقتی از ایشان بد میگویند حال من را میگیرند. هر کسی در هر جایگاهی یک خدمت به ما کند باید قدردانش باشیم، مخصوصاً کسی که هموطن ما نیست. ایرانی بودن ما همین است که وقتی کسی رفته از او بد نگوییم. شنیدن یک سری حرفها اذیتم میکند که مربی که ۸ سال در این کشور زحمت کشیده و یک سری هم دوستش دارند، باید احترام بگذاریم. وقتی حرف از هموطن میزنیم پس به هر طرز فکر هم باید احترام بگذاریم. این هنر ماست که بقیه را با هر سیستم فکری با خودمان همراه کنیم. جنگیدن با نفر مخالف خودم که هنر نیست.»
مصاحبهکننده سؤال کرد: «از برانکو ایوانکوویچ بگذریم یا صحبت میکنید؟» رضاییان پاسخ داد: «اتفاقاً همچین مربیانی هستند که درس زندگی میدهند. من با افتخار میگویم تا امروز پشت سر یک فوتبالیست یا یک مربی صحبت نکردم. همچین مربیانی لطف میکنند و به من درس یاد میدهند. زمانی آقای برانکو یک کاغذ را پاره کرد، ایرادی ندارد، او پدری کرد و باعث شد طرز فکر من به فوتبال عوض شود. من آقای برانکو را دیدم، با او تلفنی صحبت کردم، یک بار هم شخص ایشان از من تعریف کرد ولی تعریف از رامین در شبکههای اجتماعی زیاد بازتاب ندارد. دست تمام مربیانم را با افتخار میبوسم. همین آقای قلعهنویی خیلی به من سخت گرفت، دو سال دعوتم نکرد اما رفتم خودم را تکهپاره کردم تا دعوت شوم. زمان آقای قلعهنویی، من بیشترین گل و پاس گل را دارم. وقتی با کسی اینقدر خوب بودم چرا نباید تعریف کنم؟ حتی اگر کسی به من بدی کرده باشد از او خوب میگویم.»
مصاحبهکننده پرسید: «ما چطور با ۴ امتیاز در سال ۲۰۱۸ صعود نکردیم؟ به نظرم ارزش آن کار را کم گرفتیم. ارزش کاری که امسال کردیم هم کم نبود. این جام جهانی هم سخت بود و آقای قلعهنویی زحمات زیادی کشید. اگر دو بازی دوستانه خوب داشتیم بازی با نیوزلند را صددرصد میبردیم. برای قضاوت کردن باید یک سری چیزها را کنار هم بگذاریم. مسیری که تا ترکیه رفتیم را نمیدانید چقدر سخت بود. نمیدانید داخل تیم ملی چه اتفاقاتی افتاد. از خیلی چیزها خبر ندارید و یک روزی خواهم گفت. فعلاً قضاوت نکنیم چون این تیم ملی خوب بود و حال مردم را یک تکان داد. خوب بودیم که همه میگفتند باید صعود میکردیم. این حرف خیلی قشنگ است. در ۲۰۱۸ هم آنقدر امید نبود که باید صعود کنیم. این امید مردم را دوست دارم که اینقدر ناراحتم. مصری که آن کار را با آرژانتین میکند، بلژیکی که در هر شرایطی بلژیک است و بازیکنانی دارد که در صدم ثانیه بازی را عوض میکنند و ما با آنها طرف هستیم.»
مصاحبهکننده در پایان اظهار داشت: «نسل شما را خیلی دوست دارم و فکر میکنم لیاقت بیشتری داشتید. برای برخی جامها که هیچوقت نمیشود لمس کرد چه باید کرد؟ در چه زندگی موازی و چه فضایی میتوان به آن رسید؟» رضاییان پاسخ داد: «همیشه در زندگیام میگویم قدم به قدم. اگر ژاپن به قهرمانی جام جهانی فکر میکند، چون به قهرمانی جام ملتها رسیده است. ما باید قدم اول را برای جام ملتها برداریم و بعدش هم برویم سراغ جام جهانی. چرا نشود؟ من به آینده خوب برای ایران خیلی امید دارم تا مردم هم صاحب آرزوهای بزرگتر شوند.»
