قهرمانی جام جهانی شرط لازم برای کسب توپ طلا نیست
پس از برگزاری جام جهانی ۲۰۲۶، بحث دیرینه در میان محافل فوتبالی بار دیگر داغ شده است؛ آیا پیروزی در بزرگترین رویداد فوتبالی کره زمین، معیار اصلی برای برنده شدن جایزه توپ طلا محسوب میشود؟ آیا هر بازیکنی که جام جهانی را فتح کند، خود را به عنوان اصلیترین گزینه برای معتبرترین عنوان انفرادی دنیای فوتبال مطرح میکند؟
در پاسخ به این پرسش، وبسایت رسمی توپ طلا امروز گزارشی منتشر کرد که با بررسی برندگان دورههای گذشته نشان میدهد برخلاف باور عمومی، قهرمانی در جام جهانی به تنهایی تضمینی برای تصاحب توپ طلا نیست.
در ابتدای این گزارش اشاره شده است که پس از پایان جام جهانی، دیگر فرصتی برای جبران اشتباهات و کمکاریها باقی نمیماند و ستارگان فوتبال باید در مهمترین رقابت جهانی، نقش محوری در موفقیت تیمهایشان ایفا کنند؛ اتفاقی که قطعاً بخت آنها را برای قرار گرفتن در میان نامزدهای توپ طلا افزایش میدهد. اما نکته اصلی اینجاست؛ آیا برای دستیابی به توپ طلا، حتماً باید قهرمان جام جهانی شد؟
نویسندگان گزارش برای یافتن پاسخ این سؤال، به تاریخچه این جایزه معتبر نگاهی انداختهاند.
پیش از تبدیل شدن جایزه توپ طلا به یک عنوان جهانی، سه بازیکن توانستند در یک سال هم جام جهانی را ببرند و هم توپ طلا را از آن خود کنند: بابی چارلتون در سال ۱۹۶۶، پائولو روسی در سال ۱۹۸۲ و لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۰.
اما بر اساس نوشته وبسایت بالون دور، بررسی واقعی از سال ۱۹۹۵ آغاز میشود؛ زمانی که توپ طلا دیگر صرفاً به بازیکنان اروپایی اهدا نمیشد و تمامی فوتبالیستهای سراسر جهان فرصت کسب آن را پیدا کردند.
اولین مورد زینالدین زیدان بود. این اسطوره فرانسوی پس از اینکه تیم ملی کشورش در جام جهانی ۱۹۹۸ به قهرمانی رسید، بدون هیچ تردیدی جایزه توپ طلا را نیز به خانه برد.
چهار سال بعد، رونالدوی برزیلی همین مسیر را تکرار کرد؛ ابتدا قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۲ و سپس کسب عنوان توپ طلا.
در سال ۲۰۰۶ نیز فابیو کاناوارو، کاپیتان تیم ملی ایتالیا، پس از بالا بردن جام قهرمانی جهان، برنده توپ طلا شد و به نظر میرسید این رویه به یک قاعده نانوشته بدل گشته است.
اما از آن زمان به بعد، اوضاع کاملاً تغییر کرد.
در سال ۲۰۱۰، اسپانیا قهرمان جهان شد و بسیاری انتظار داشتند که آندرس اینیستا یا ژاوی، دو ستاره اصلی لاروخا، توپ طلا را کسب کنند. با این حال، این لیونل مسی بود که به لطف فصل درخشان خود در بارسلونا، بالاتر از هر دو بازیکن اسپانیایی قرار گرفت و این جایزه را از آن خود کرد.
چهار سال بعد، کریستیانو رونالدو، با اینکه پرتغال در جام جهانی موفقیتی به دست نیاورد، موفق شد توپ طلا را به دست آورد. او بالاتر از لیونل مسی، که آرژانتین را به فینال جام جهانی رسانده بود، و مانوئل نویر، دروازهبان تیم قهرمان جهان با آلمان، قرار گرفت.
جام جهانی ۲۰۱۸ نیز یک بار دیگر این روند را تأیید کرد. لوکا مودریچ، که کرواسی را تا دیدار نهایی رساند، برنده توپ طلا شد و بالاتر از کریستیانو رونالدو و آنتوان گریزمان جای گرفت. گریزمان، با وجود قهرمانی فرانسه، نتوانست جایزه را به دست آورد.
اما این جریان در جام جهانی ۲۰۲۲ مجدداً دستخوش تغییر شد. لیونل مسی با قهرمانی آرژانتین در قطر، یک سال بعد توپ طلای ۲۰۲۳ را کسب کرد و به جمع بازیکنانی پیوست که در یک چرخه جام جهانی، هر دو افتخار را به دست آوردهاند.
وبسایت بالون دور در قسمت جمعبندی گزارش خود به یک آمار قابل توجه اشاره میکند. از زمان جهانی شدن این جایزه در سال ۱۹۹۵، تنها چهار نفر از هفت قهرمان جام جهانی موفق به کسب توپ طلا شدهاند؛ یعنی تنها ۵۷ درصد از آنها.
به همین دلیل، نتیجهگیری این گزارش کاملاً واضح است: قهرمانی در جام جهانی بدون شک شانس یک بازیکن را برای فتح توپ طلا افزایش میدهد، اما هیچ تضمینی برای کسب این جایزه به شمار نمیرود.
در پایان این بیانیه تأکید شده است که جایزه توپ طلا به بهترین بازیکن در مجموع کل فصل تعلق میگیرد، نه صرفاً به بهترین بازیکن جام جهانی.
