میلاد سورگی، پدیده بیرجندی، اولین ملی‌پوش تاریخ شمس آذر شد

مسیر میلاد سورگی از زمین‌های فوتبال بیرجند آغاز شد؛ بازیکنی که از فوتبال پایه خراسان جنوبی به پایتخت رسید، پیراهن تیم‌های امید پیکان و پرسپولیس را بر تن کرد، اعتماد کادر فنی پرسپولیس را جلب نمود و سپس برای کسب فرصت بازی بیشتر، راه متفاوتی را در پیش گرفت. او اکنون در قامت بازیکن شمس آذر، به اولین ملی‌پوش تاریخ این باشگاه تبدیل شده است. سورگی درباره لحظه دریافت خبر دعوت به تیم ملی گفت: «اولین چیزی که به ذهنم رسید خانواده‌ام بود، سپس تمام مسیری که طی کردم. من از بیرجند شروع کردم، شهری که طبیعتاً امکانات ویژه‌ای برای فوتبال ندارد. از سنین پایین در فوتبال خراسان جنوبی بازی کردم و همواره آرزو داشتم روزی خودم را در سطح اول فوتبال ایران ببینم. آن زمان رسیدن به پرسپولیس برایم دور از دسترس به نظر می‌رسید، چه رسد به تیم ملی. بنابراین وقتی خبر دعوت را شنیدم، به جای هیجان‌زدگی، چند دقیقه به گذشته فکر کردم؛ به اینکه این مسیر چقدر طولانی بوده و چه موانعی وجود داشت که ممکن بود مانع رسیدن من به این نقطه شوند. به مسیر ۳۴ ساعته‌ای که هر بار باید طی می‌کردم.» او در پاسخ به این سوال که آیا تصور می‌کرد روزی بازیکنی که از فوتبال بیرجند شروع کرده به تیم ملی بزرگسالان برسد، بیان کرد: «رؤیایش را با هدف دنبال می‌کردم. وقتی در شهرستان فوتبال را شروع می‌کنید، باید چند برابر تلاش کنید تا دیده شوید. خوش‌شانس بودم که در مقاطع مختلف مربیانی داشتم که به من کمک کردند و سپس فرصتی فراهم شد تا به فوتبال تهران بیایم. ابتدا به امید پیکان رفتم و همان یک سال برایم تجربه مهمی بود. پس از آن به امید پرسپولیس پیوستم و آنجا سطح فوتبال برای من کاملاً دگرگون شد.» سورگی درباره نقش پرسپولیس در شکل‌گیری شخصیت فوتبالی خود اظهار داشت: «از تیم امید وارد فضای بزرگسالان شدم. آقای اوسمار که در آن زمان دستیار آقایحیی بودند، بازی‌های ما را زیر نظر داشتند و من این شانس را پیدا کردم که به تمرینات تیم بزرگسالان اضافه شوم. وقتی برای اولین بار وارد تمرین پرسپولیس می‌شوید، تازه متوجه می‌شوید فوتبال در سطح بالا به چه معناست. اطراف شما بازیکنان ملی‌پوش و باتجربه حضور دارند و هر جلسه تمرین، خود یک رقابت جدی محسوب می‌شود. آقایحیی نیز به من اعتماد کردند و فرصت حضور در تیم بزرگسالان را به من دادند. من هرگز آن اعتماد را فراموش نخواهم کرد. برای یک بازیکن جوان، اینکه سرمربی تیمی چون پرسپولیس شما را از آکادمی به تیم اصلی بیاورد، اتفاق کوچکی نیست و آن دوران برای من مانند یک دانشگاه فوتبالی بود.»

با وجود این، از پرسپولیس جدا شدی. آیا این تصمیم سختی نبود؟ سورگی در این باره گفت: «در مقطعی احساس کردم برای پیشرفت باید بیشتر بازی کنم. یک بازیکن جوان اگر صرفاً تمرین کند ولی در مسابقه حضور نداشته باشد، بخشی از روند رشدش متوقف می‌شود. من نیاز داشتم هفته به هفته بازی کنم، اشتباه کنم، تجربه کسب نمایم و مسئولیت بیشتری بر عهده بگیرم. در شمس آذر، فرصت واقعی بازی کردن را پیدا کردم. این با صرفاً در لیست یک تیم بودن، تفاوت زیادی دارد. خصوصاً با حضور آقای وحید رضایی، شرایط برای من بسیار بهتر شد. ایشان به من اعتماد کردند و مسئولیت بیشتری از من خواستند. دیگر قرار نبود صرفاً بازیکنی کناری باشم که توپ را دریافت کرده و حرکت فردی انجام دهد؛ بلکه باید در ساختار تیمی نقش ایفا می‌کردم، تصمیمات درستی می‌گرفتم و از نظر تاکتیکی کامل‌تر می‌شدم.» او درباره واکنش هم‌تیمی‌هایش پس از انتشار خبر دعوتش به تیم ملی افزود: «واقعاً حس خوبی بود. تبریک‌ها کاملاً صمیمانه بود. احساس کردم بازیکنان واقعاً خوشحال هستند و این بسیار ارزشمند است. در فوتبال، طبعاً همه بازیکنان برای جایگاه خود رقابت می‌کنند، اما وقتی در یک رختکن سالم قرار دارید، موفقیت یک نفر می‌تواند انگیزه‌ای برای دیگران باشد.» سورگی در خصوص احتمال استرس‌زا بودن حضور در اردوی تیم ملی و هم‌صحبتی با بازیکنان بزرگ فوتبال ایران برای یک بازیکن تازه‌وارد، عنوان کرد: «از رقابت نمی‌ترسم. یکی از درس‌هایی که پرسپولیس به من داد همین بود. وقتی بازیکن جوانی هستید که از تیم امید به تمرینات تیم بزرگسالان پرسپولیس می‌پیوندید، از همان روز اول باید کنار بازیکنان بزرگ و ملی‌پوش تمرین کنید. یاد گرفتم که احترام یک مسئله است و ترس مسئله‌ای دیگر. باید به بازیکن باتجربه احترام گذاشت، از او آموخت، اما در تمرین برای کسب جایگاه خود نیز جنگید. طبیعتاً تیم ملی سطح بالاتری دارد و رقابت سخت‌تر است، اما این فضا برایم ناآشنا نیست.»

آیا با ذهنیت رقابت برای حضور در ترکیب اصلی وارد اردو می‌شوی؟ سورگی در پاسخ گفت: «قرار نیست فقط برای پوشیدن پیراهن تیم ملی، گرفتن عکس و بازگشت بروم. همین که دعوت شده‌ام، افتخار بزرگی است، اما اگر به همین اکتفا کنم، کارم تمام شده است. من برای یادگیری، تمرین کردن و جنگیدن می‌روم. اینکه در نهایت تصمیم کادر فنی چه باشد، کاملاً محترم است، اما وظیفه من این است که با بالاترین سطح ممکن و کیفیت کار کنم.» او در خصوص حس اولین ملی‌پوش تاریخ شمس آذر شدن، اظهار داشت: «افتخار بزرگی است. اما ترجیح می‌دهم چند سال دیگر کسی درباره «اولین ملی‌پوش شمس آذر» صحبت نکند و آنقدر بازیکن از این باشگاه به تیم ملی رسیده باشند که این اتفاق عادی تلقی شود و قطعاً شمس آذر این پتانسیل را دارد.» سورگی درباره میزان تاثیر وحید رضایی در اتفاقی که امروز برایش رخ داده، گفت: «خیلی زیاد. یک مربی فقط با انتخاب ترکیب روی بازیکن تأثیر نمی‌گذارد. گاهی اوقات مهم‌ترین وظیفه مربی این است که بازیکن را متقاعد کند که می‌تواند بهتر از آنچه خودش تصور می‌کند، عمل کند. آقای رضایی این اعتماد را به من دادند، اما در کنارش از من توقع نیز داشتند. بارها درباره جزئیات بازی من صحبت کردیم؛ اینکه کجا باید تصمیمات سریع‌تری بگیرم، چه زمانی به عمق بزنم، چه زمانی توپ را حفظ کنم و حتی زمانی که توپ در اختیارم نیست، چه وظیفه‌ای بر عهده دارم. این مسائل شاید از دید تماشاگر پنهان باشد، اما بازیکن را کامل‌تر می‌کند.» در پایان، بزرگ‌ترین هدفش را اینگونه توصیف کرد: «من تلاش نکردم که صرفاً یک بار نامم در فهرست تیم ملی قرار بگیرد. می‌خواهم این دعوت را به نقطه شروع یک مرحله جدید تبدیل کنم. رقابت سخت است، بازیکنان بزرگ و باکیفیتی در تیم ملی حضور دارند و من کاملاً به این موضوع واقفم. اما قرار نیست از رقابت فرار کنم. حالا که به این نقطه رسیده‌ام، نمی‌خواهم صرفاً مهمان تیم ملی باشم.»