جرمی دوکو: خطر نشستن روی نیمکت در مقابل آمریکا

تیم ملی بلژیک در این جام جهانی، مسیری پر از فراز و نشیب و غیرمنتظره را طی کرده است. شیاطین سرخ، ابتدا با دو تساوی برابر مصر و ایران در دیدارهایی که از پیش به نظر می‌رسید پیروزی‌آمیز خواهند بود، سپس با کسب بزرگ‌ترین برد تاریخ خود در جام جهانی مقابل نیوزیلند که پایین‌ترین رتبه را در میان تیم‌های حاضر داشت، و در نهایت با صعودی معجزه‌آسا پس از نمایشی کم‌اثر تا دقیقه ۸۵ برابر سنگال، تصویری پیچیده از خود ارائه داده‌اند. در این میان، عملکرد برخی بازیکنان بیش از سایرین برجسته بوده و جرمی دوکو در صدر این فهرست قرار دارد. پیش از آغاز رقابت‌ها، از دید هم‌تیمی‌ها و حریفان، او یکی از خطرناک‌ترین عناصر هجومی بلژیک محسوب می‌شد. بر روی کاغذ، به نظر می‌رسید بخش قابل توجهی از قدرت تهاجمی تیم رودی گارسیا به توانایی‌های دوکو متکی است. کوین دی‌بروینه، هم‌تیمی سابق او در منچسترسیتی، پیش از جام جهانی در مورد دوکو این‌گونه اظهار نظر کرده بود: «او تأثیرگذارتر شده است. در هر بازی ۱۵ تا ۲۰ دریبل می‌زند و مهار او تقریباً غیرممکن است. من در هر مسابقه سه بار دریبل می‌زنم و خسته می‌شوم. او چیز خاصی دارد. او فهمیده چه زمانی باید حرکت کند و چه زمانی باید توپ را پاس بدهد. او کار من را در زمین آسان‌تر می‌کند.» دوکو در مرحله مقدماتی با پنج گل و سه پاس گل، مؤثرترین بازیکن تیم رودی گارسیا بود و فصل باشگاهی خود را نیز در انگلیس با آمادگی بسیار خوبی به پایان رسانده بود. همه چیز برای یک حضور قدرتمند در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان آماده به نظر می‌رسید، اما ماجرا به سرعت دستخوش تغییر شد.

اولین ابهام در مورد دوکو، نهم ژوئن، یک روز پس از ورود بازیکنان بلژیک به خاک آمریکا، مطرح شد. جرمی دوکو در حین تمرین، زمین را ترک کرد. این اتفاق به مشکل خفیف تنفسی نسبت داده شد که از زمان اردوی توبیزه با او همراه بود. این سوال بی‌پاسخ ماند که آیا همین مشکل سه روز قبل، زمانی که او در بازی دوستانه مقابل تونس دو پاس گل داده بود، نیز وجود داشت یا خیر. با این حال، نگرانی‌ها روز بعد کاهش یافت، زمانی که د وینتر، هم‌تیمی و دوست قدیمی دوکو، اعلام کرد: «چیز مهمی نیست. اصلاً مشکلی وجود ندارد.» چند روز بعد، خبری دیگر از زندگی شخصی دوکو منتشر شد. او در دقیقه پایانی یک گفت‌وگوی ۲۵ دقیقه‌ای اعلام کرد که به زودی برای نخستین بار پدر خواهد شد. زمان تولد فرزندش حوایل اوایل جولای بود و طبیعی بود که تمایل داشته باشد در کنار همسرش باشد. کادر تیم ملی بلژیک که از این خبر غافلگیر شده بود، قصد انتشار اطلاعیه رسمی را داشت، اما چنین اطلاعیه‌ای هرگز منتشر نشد و همین موضوع راه را برای گمانه‌زنی‌ها باز کرد. در بیستم ژوئن، یک روز پیش از رویارویی با ایران، دوکو که در بازی نخست برابر مصر تأثیرگذاری لازم را نداشت، همراه تیم به لس‌آنجلس سفر کرده بود، اما دقایقی پیش از تمرین بلژیک، جلسه‌ای کوتاه و ناگهانی برگزار شد. ونسان مانارت، مدیر ورزشی فدراسیون فوتبال بلژیک، اعلام کرد مشکل تنفسی همچنان وجود دارد و دوکو برای دیدار با ایران در دسترس نخواهد بود. او پس از آن مسابقه اردوی تیم ملی را ترک کرد تا به لندن برود و در کنار همسرش شایرین باشد. تولد فرزندش نزدیک بود و او به موقع به پایتخت انگلیس رسید تا این لحظه مهم را از دست ندهد. دوکو در ۲۳ ژوئن، طبق برنامه قبلی، دوباره به اردوی بلژیک بازگشت تا برای دیدار سرنوشت‌ساز با نیوزیلند آماده شود. با اینکه رودی گارسیا در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حضور او در ترکیب اصلی گفته بود «احتمالاً نه»، دوکو از ابتدا بازی کرد. این جمله گارسیا نوعی نیمه‌حقیقت برای گمراه کردن سرمربی نیوزیلند بود. با این حال، نمایش دوکو در زمین چندان چشمگیر نبود و او در دقیقه ۵۶ تعویض شد.

رودی گارسیا پس از پایان مرحله گروهی، درباره وضعیت او به صراحت صحبت کرد: «چیزی که می‌توانم بگویم این است که ما سه بازی مرحله گروهی را بدون جرمی انجام دادیم.» این در حالی بود که دوکو در بازی اول و سوم در ترکیب اصلی حضور داشت. سرمربی بلژیک در ادامه افزود: «او در دوران آماده‌سازی فوق‌العاده بود، در پایان فصل هم با منچسترسیتی عالی کار می‌کرد. وقتی یک بازیکن در اوج آمادگی قرار دارد، گاهی نزدیک است که بعد از آن با مشکلی روبه‌رو شود. همین اتفاق افتاد. وقتی از نظر پزشکی صددرصد آماده نیست، دیگر نمی‌تواند به تیم کمک کند.» گارسیا همچنین اظهار داشت: «او برابر مصر هم آن‌قدرها خوب نبود. اگر شرایطش خوب بود، مقابل ایران بازی می‌کرد و بعد از مسابقه پرواز می‌کرد. از نظر ذهنی هزار درصد اینجاست. چیزی که به او ضربه زد، این بود که بعد از عفونت تنفسی کاملاً ریکاوری نکرده بود. حالا کم‌کم بهتر می‌شود. حتی اگر دو بازی را از ابتدا شروع کرد، از سطح واقعی آمادگی‌اش فاصله زیادی داشت.» دوکو در این جام جهانی می‌خواست تأثیر خود را بگذارد، اما تا اینجا با آن هدف فاصله زیادی دارد. نگرانی‌ها پس از بازی با سنگال نیز بیشتر شد. او دوباره در دقیقه ۵۶ تعویض شد، همزمان با کوین دی‌بروینه، اما برخلاف هم‌تیمی باتجربه‌اش، به نظر می‌رسید این تصمیم را به سختی پذیرفته است. از حرکت لب‌هایش این‌طور برداشت شد که می‌پرسد: «چرا؟» سپس روی نیمکت نشست، دور از دیگران، در حالتی میان سردرگمی و ناراحتی، شاید هم گلایه از خودش. اتفاق دیگری نیز پس از بازگشت بزرگ بلژیک برابر سنگال توجه‌ها را جلب کرد. دوکو در عکس تیمی داخل رختکن پس از آن پیروزی دیوانه‌وار دیده نشد، همان‌طور که براندون میشل، ناتان نگوی و دودی لوکباکیو نیز در آن عکس حضور نداشتند. این موضوع به عنوان یک اشتباه ارتباطی توضیح داده شد، اما با توجه به شرایطی که دوکو در این جام جهانی پشت سر می‌گذارد، حتی چنین جزئیاتی نیز اهمیت پیدا می‌کند.

اکنون وضعیت او مبهم‌تر از همیشه است. آیا هنوز مشکل تنفسی او را آزار می‌دهد؟ آیا پروازهای رفت و برگشت به لندن و اختلاف ساعت، آمادگی درخشانش را مختل کرده است؟ از نظر ذهنی چقدر تحت تأثیر قرار گرفته است؟ آیا عوامل دیگری نیز در این افت نقش داشته‌اند؟ پاسخ دقیق این پرسش‌ها را فقط خود دوکو می‌تواند بدهد. آمار او نیز چندان امیدوارکننده نیست. دوکو در سه حضور خود در این جام جهانی، در مجموع ۱۹۸ دقیقه بازی کرده و فقط سه بار به سمت دروازه شوت زده که تنها یکی از آنها در چارچوب بوده است. او از هشت ارسال، سه ارسال موفق داشته و تنها یک خطا از حریف گرفته است. مقابل سنگال نیز در ۵۶ دقیقه، ۲۴ بار توپ را لمس کرد و از دو تلاش برای دریبل، یک دریبل موفق داشت. این اعداد با سطح معمول عملکرد او فاصله زیادی دارد. در این شرایط، حضور دوکو در ترکیب اصلی بلژیک مقابل آمریکا دیگر قطعی نیست. چندین رقیب او در خط حمله امتیازهای مهمی کسب کرده‌اند و تقریباً همه گزینه‌های جایگزین توانسته‌اند نظر کادر فنی را جلب کنند. لئاندرو تروسارد یکی از بازیکنان آماده بلژیک در این تورنمنت بوده و ممکن است رودی گارسیا وسوسه شود او را در سمت چپ، پست مورد علاقه‌اش، به میدان بفرستد. الکسیس سالماکرز نیز بازیکنی است که گارسیا به پروفایل او علاقه زیادی دارد. بازیکن میلان در حمله اثرگذار است و همزمان در کار دفاعی نیز به تیم کمک می‌کند. دودی لوکباکیو گزینه دیگری است که می‌تواند با حرکات غیرقابل پیش‌بینی خود در سمت راست، خط دفاعی حریف را به هم بریزد. دیگو موریرا نیز برابر سنگال ورود قابل توجهی به زمین داشت. این بازیکن ۲۱ ساله چپ‌پا در نخستین تجربه‌اش در یک تورنمنت بزرگ، با جسارت، دوندگی دفاعی، حرکت‌های مداوم و انرژی مثبت، نمایشی امیدوارکننده ارائه کرد. به این ترتیب، پس از روملو لوکاکو، ممکن است یکی دیگر از مهره‌های مهم تیم ملی بلژیک نیز نقش یک ذخیره لوکس را در جام جهانی بپذیرد. چند هفته پیش، تصور شروع یک بازی مرحله یک‌هشتم نهایی بدون لوکاکو و دوکو تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید، اما حالا این سناریو به یک احتمال جدی تبدیل شده است.