جانشین احتمالی روبرتو مارتینز در پرتغال معرفی شد
باخت یک بر صفر تیم ملی پرتغال مقابل اسپانیا در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، نه تنها آرزوی قهرمانی این تیم را نقش بر آب کرد، بلکه از دیدگاه رسانههای پرتغال، گلی که میکل مرینو در وقتهای تلفشده بازی دالاس به ثمر رساند، نقطه پایان بر طرحی بود که با وجود دستاوردهای مثبتی همچون قهرمانی در لیگ ملتها در سال گذشته، هیچگاه نتوانست به طور کامل رضایتبخش باشد.
این کنار گذاشته شدن از رقابتها، با اطلاعیه خود روبرتو مارتینز، سرمربی ۵۲ ساله، مبنی بر قطع همکاری با تیم ملی همزمان شد؛ اتفاقی که مطبوعات برجسته کشور آن را هم اجتنابناپذیر و هم کاملاً ضروری ارزیابی کردند.
سه نشریه ورزشی معتبر پرتغال در تحلیلهای خود به اتفاق نظر رسیدهاند: تیم پرتغال یکی از مستعدترین نسلهای تاریخ فوتبال خود را به بطالت کشانده و در مواجهه با افزایش سطح دشواری رقابتها، از خود ضعف نشان داد.
روزنامه آبولا، کهنهکارترین نشریه ورزشی پرتغال، احساسات عمومی را اینگونه جمعبندی کرد: «پرتغال تاوان اشتباهات مارتینز را میدهد و از جام جهانی حذف میشود.» این روزنامه بر این باور است که تیم ملی در نیمه نخست مسابقه توانست رقابتی ظاهر شود، اما پس از اتمام نیمه اول و به خصوص در جدال تاکتیکی میان نیمکتها، کاملاً کنترل بازی را از دست داد. بخش قابل توجهی از تحلیلهای این نشریه به نحوه مدیریت تعویضها و عدم توانایی در واکنش به برتری اسپانیا اختصاص یافته است.
از منظر این روزنامه منتشر شده در لیسبون، این شکست اتفاقی نبوده، بلکه پیامد منطقی عملکرد تیمی است که هیچگاه نتوانست در برابر قدرتهای بزرگ فوتبال، هویت مشخصی از خود نشان دهد. اظهارات روبرتو مارتینز که تأیید کرد آخرین حضور خود را بر روی نیمکت پرتغال تجربه کرده است، صدر صفحه اول نسخه دیجیتال آبولا را به خود اختصاص داد؛ رسانهای که حضور ژرژه ژزوس باتجربه را برای شروع دوره جدید، تقریباً قطعی میپندارد.
نشریه رکورد نیز این خروج از مسابقات را شکستی ورزشی برای تیمی ارزیابی کرد که با هدف کسب عنوان قهرمانی تشکیل شده بود. هرچند پوشش خبری این روزنامه عمدتاً بر روند بازی و واکنشهای پس از آن متمرکز بود، اما مقالات تحلیلی منتشر شده به خداحافظی زودهنگام، بر خلاف پیشبینیهای قبل از مسابقات، اشاره کرده و بحث درباره آینده نزدیک تیم ملی را گشودهاند.
در همین زمینه، روزنامه اوژوگو بر این عقیده است که مسابقه دالاس تنها به پایانی شتاب بخشید که ماهها پیش در حال شکلگیری بود. کارشناسان این نشریه اینگونه استدلال میکنند که تیم پرتغال برای مدتی طولانی در غلبه بر رقبای قدرتمند دچار مشکل بود و بیش از حد به تواناییهای فردی بازیکنانی چون برونو فرناندز، ویتینیا یا برناردو سیلوا تکیه میکرد.
در میان نشریات عمومی، رویکردها کمتر عاطفی و بیشتر ساختاری بود. روزنامه پوبلیکو پایان این مقطع را فرصتی از دست رفته برای یک نسل فوقالعاده قلمداد کرد، در حالی که اکسپرسو محور بحث را بر آینده فدراسیون فوتبال پرتغال و ویژگیهای سرمربی آینده قرار داد که وظیفه دارد تیمی با روحیه بالا برای رقابت در مسابقات مهم بینالمللی بسازد.
حتی رسانههای پرطرفدارتری مانند کوریو دا مانیا نیز بازتابدهنده فضای یأس و ناامیدی حاکم بر کشور بودند. این روزنامه به نقل قول خداحافظی سرمربی اسپانیایی اشاره کرد که اظهار داشت: «این آخرین مسابقه من در تیم ملی پرتغال بود.» او در این پیام از حمایتهای صورت گرفته تشکر کرد و اذعان داشت که بدون دستیابی به عنوان قهرمانی در جام جهانی، ادامه کار بیمعنی میبود.
نکته متناقض این است که کمتر کسی آمار و ارقام این مربی اسپانیایی را زیر سؤال میبرد. مارتینز در حالی از سمت خود کنارهگیری میکند که بهترین درصد پیروزی را در میان سرمربیان تاریخ پرتغال، یک مرحله مقدماتی چشمگیر در جام جهانی و عنوان قهرمانی لیگ ملتهای ۲۰۲۵ را در کارنامه خود به ثبت رسانده است.
با این وجود، تقریباً تمامی کارشناسان بر این عقیدهاند که این دستاوردهای آماری هیچگاه نتوانست این حس را از بین ببرد که تیم پرتغال پایینتر از ظرفیت واقعی یکی از برترین نسلهای فوتبالی تاریخ خود به میدان میرفت.
جمعبندی مشترک صفحات اول روزنامههای پرتغال کاملاً یکپارچه و همصداست: مسئله تنها باخت مقابل اسپانیا نبود، بلکه اعتقاد بر این بود که این طرح، مدتها پیش از آنکه میکل مرینو گل پایانبخش دوران روبرتو مارتینز را به ثمر برساند، تواناییهای بالقوه خود را به طور کامل از دست داده بود.
