روبرتو مارتینز جانشینش در تیم ملی پرتغال را پیدا کرد؟
شکست یک بر صرف تیم پرتغال مقابل اسپانیا در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، نه تنها آرزوی قهرمانی این تیم را به باد داد، بلکه از دیدگاه مطبوعات پرتغال، گل میکل مرینو در لحظات پایانی بازی دالاس، سرنوشتی بود که بر طرحی حکم فرا میکرد؛ طرحی که با وجود دستاوردهای مثبتی چون قهرمانی در لیگ ملتها در سال پیش، هرگز نتوانست کاملاً مورد رضایت قرار گیرد.
این حذف از رقابتها، همزمان با اعلام رسمی روبرتو مارتینز، سرمربی ۵۲ ساله، مبنی بر پایان همکاریاش با تیم ملی، رخ داد؛ رویدادی که رسانههای معتبر کشور آن را هم اجتنابناپذیر و هم کاملاً ضروری دانستهاند.
سه نشریه ورزشی معتبر پرتغال در تحلیلهای مشترک خود به این نتیجه رسیدند: تیم پرتغال یکی از مستعدترین نسلهای تاریخ فوتبال خود را هدر داده و در مواجهه با افزایش سطح رقابتها، ضعفهای خود را آشکار کرده است.
روزنامه آبولا، کهنهترین نشریه ورزشی پرتغال، احساسات عمومی را اینگونه خلاصه کرد: «پرتغال برای اشتباهات مارتینز هزینه پرداخت و از جام جهانی حذف شد.» این روزنامه معتقد است تیم ملی در نیمه نخست مسابقه نمایش قابل قبولی داشت، اما پس از اتمام نیمه اول و به خصوص در جدال تاکتیکی میان نیمکتها، کنترل بازی را کاملاً از دست داد. بخش بزرگی از تحلیلهای این نشریه به نحوه مدیریت تعویضها و ناتوانی در پاسخ به برتری اسپانیا اختصاص یافته است.
از منظر این روزنامه منتشر شده در لیسبون، این شکست تصادفی نبود، بلکه نتیجه منطقی عملکرد تیمی بود که هرگز نتوانست در مقابل قدرتهای بزرگ فوتبال، هویت مشخصی از خود نشان دهد. اظهارات روبرتو مارتینز مبنی بر پایان حضورش بر روی نیمکت پرتغال، صدر صفحه اول نسخه دیجیتال آبولا را به خود اختصاص داد؛ رسانهای که حضور ژرژه ژزوس باتجربه را برای آغاز دوره جدید، تقریباً قطعی میداند.
نشریه رکورد نیز این حذف از مسابقات را شکستی ورزشی برای تیمی ارزیابی کرد که با هدف کسب عنوان قهرمانی تشکیل شده بود. هرچند پوشش خبری این روزنامه عمدتاً بر روند بازی و واکنشهای پس از آن متمرکز بود، اما مقالات تحلیلی منتشر شده به خداحافظی زودهنگام، برخلاف پیشبینیهای قبل از مسابقات، اشاره کرده و بحث درباره آینده نزدیک تیم ملی را گشودهاند.
در همین راستا، روزنامه اوژوگو معتقد است مسابقه دالاس تنها به پایانی شتاب بخشید که ماهها پیش در حال شکلگیری بود. کارشناسان این نشریه استدلال میکنند که تیم پرتغال برای مدت طولانی در غلبه بر رقبای قدرتمند دچار مشکل بود و بیش از حد به تواناییهای فردی بازیکنانی چون برونو فرناندز، ویتینیا یا برناردو سیلوا متکی بود.
در میان نشریات عمومی، رویکردها کمتر عاطفی و بیشتر ساختاری بود. روزنامه پوبلیکو پایان این مقطع را فرصتی از دست رفته برای یک نسل فوقالعاده توصیف کرد، در حالی که اکسپرسو بحث را بر آینده فدراسیون فوتبال پرتغال و ویژگیهای سرمربی آینده متمرکز کرد که وظیفه دارد تیمی با روحیه بالا برای رقابت در مسابقات مهم بینالمللی بسازد.
حتی رسانههای پرطرفدارتر مانند کوریو دا مانیا نیز بازتابدهنده فضای یأس و ناامیدی حاکم بر کشور بودند. این روزنامه به نقل قول خداحافظی سرمربی اسپانیایی اشاره کرد که گفته بود: «این آخرین مسابقه من در تیم ملی پرتغال بود.» او در این پیام از حمایتهای صورت گرفته تشکر کرد و اذعان داشت که بدون دستیابی به عنوان قهرمانی در جام جهانی، ادامه کار بیمعنی بود.
نکته جالب توجه این است که کمتر کسی آمار و ارقام این مربی اسپانیایی را زیر سؤال میبرد. مارتینز در حالی از سمت خود کنارهگیری میکند که بهترین درصد پیروزی را در میان سرمربیان تاریخ پرتغال، یک مرحله مقدماتی چشمگیر در جام جهانی و عنوان قهرمانی لیگ ملتهای ۲۰۲۵ را در کارنامه خود دارد.
با این وجود، تقریباً تمامی کارشناسان بر این عقیدهاند که این دستاوردهای آماری هرگز نتوانست این حس را از بین ببرد که تیم پرتغال پایینتر از ظرفیت واقعی یکی از برترین نسلهای فوتبالی تاریخ خود به میدان میرفت.
جمعبندی مشترک صفحات اول روزنامههای پرتغال کاملاً یکپارچه و همصداست: مسئله تنها باخت مقابل اسپانیا نبود، بلکه اعتقاد بر این بود که این طرح، مدتها پیش از آنکه میکل مرینو گل پایانبخش دوران روبرتو مارتینز را به ثمر برساند، تواناییهای بالقوه خود را به طور کامل از دست داده بود.
