۴۶ میلیون نفر با هم: هرکس انگلیسی پرداخت نیست!

بر اساس گزارش کیک زون، آرژانتین باز هم از میان یک رقابت بسیار دشوار جان سالم به در برد و از آزمون آتش بی‌خ emerged. نه با نمایشی حیرت‌آور، نه با برتری مطلق در زمین فوتبال؛ بلکه با ویژگی‌ای که در این مسابقات بارها به نفعش تمام شده است: توانایی برخاستن در سخت‌ترین لحظات.

وقتی همه چیز به سمت ضربات پنالتی پیش می‌رفت، خولین آلوارز با یک شلیک استثنایی بازی را عوض کرد و چند دقیقه بعد لائوتارو مارتینز گل نهایی را به ثمر رساند تا آلبی‌سلسته با پیروزی ۳ بر ۱ بر سوئیس، راهی نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ شود. آنجا انگلیس منتظرش می‌کشد. چه بازی جالبی.

نobody نمی‌تواند بگوید آرژانتین در این جام حریفان را با کیفیت فوتبالش می‌ترساند. ضربات این تیم بیشتر جنبه روانی و روحی دارند تا تاکتیکی. هر بار که همه چیز به نظر تمام شده، دوباره از جا برمی‌خیزد. هر بار که فکر می‌کنی دیگر چیزی برای ارائه ندارد، یک رویداد غیرمنتظره همه چیز را به هم می‌ریزد.

این بار هم سوئیس تا آخرین لحظه مقاومت کرد. تیمی که حتی پس از کاهش به ۱۰ نفره با شجاعت دفاع کرد، فضاها را مسدود کرد و آرژانتین را از رسیدن به دروازه‌اش ناامید کرد. انگار از همان لحظه اخراج بریل امبولو، برنامه سوئیسی‌ها فقط رساندن بازی به ضربات پنالتی بود؛ برنامه‌ای که تا چند دقیقه مانده به پایان وقت اضافه هم موفق پیش می‌رفت.

اما ناگهان خولین آلوارز ظاهر شد.

شوتی که او به گوشه بالای دروازه زد، واقعاً فراتر از یک گل بود. انفجاری بود که تمام فشار، اضطراب و نگرانی جمع‌شده روی سکوها را رها کرد. وقتی لائوتارو مارتینز گل سوم را هم به ثمر رساند، دیگر هیچکس خودش را کنترل نمی‌کرد و اگر می‌خواست هم نمی‌توانست. بازیکنان داخل زمین و هواداران روی سکوها با هم شادی می‌کردند و خیلی زود همان شعاری که سال‌ها بخشی از فرهنگ فوتبال آرژانتین بوده، در ورزشگاه طنین انداخت: "کسی که انگلیسی پرداخت نیست، انگلیسی است."

همه از قبل منتظر چنین لحظه‌ای بودند. از همان زمانی که انگلیس نروژ را حذف کرد، ذهن هواداران به نیمه‌نهایی رفته بود. اما nobody حاضر نبود پیش از قطعی شدن صعود، آن شعار را سر بدهد؛ مبادا بدشانسی بیاورد. حالا اما دیگر زمانش رسیده بود. انگلیس، برای آرژانتینی‌ها، فقط یک حریف فوتبالی نیست؛ مسابقه‌ای است که همیشه بار احساسی و تاریخی ویژه‌ای داشته است.

با این رسیدن به این مرحله بسیار سخت‌تر از چیزی بود که تصور می‌شد.

برای آرژانتین ظاهراً هیچ مسابقه آسانی وجود ندارد. اگر عقب بماند، باید برای بازگشت بجنگد و اگر جلو بماند، باز هم باید تا آخرین لحظه رنج بکشد. مقابل سوئیس دوباره دقیقا همین طور شد. تیمی که بیشتر بر قدرت بدنی تکیه داشت، موفق شد آرژانتین را وادار کند بیش از حد به دروازه خودش نزدیک شود؛ تصمیمی که در نهایت به گل تساوی سوئیس انجامید و همه چیز را از نو آغاز کرد.

در نهایت این مسابقه هم با جادوی یک لحظه تمام شد؛ جادوی خولین آلوارز. مهاجمی که تا پیش از این بازی در گلزنی ناکام مانده بود، طلسمش را نه با یک ضربه ساده یا یک گل روی ریباند، بلکه با شوتی شکست که احتمالاً تا سال‌ها در خاطره هواداران باقی خواهد ماند.

واقعیت این است که آرژانتین این بار هم بیشتر به نبوغ فردی تکیه کرد تا کار تیمی. نه در بازی ۱۱ مقابل ۱۱ و نه حتی پس از ۱۰ نفره شدن سوئیس، شاگردان لیونل اسکالونی نتوانستند دفاع منسجم حریف را از هم باز کنند. حتی لیونل مسی هم، به جز پاس گل اول برای الکسیس مک‌آلیستر، شب درخشانی را پشت سر نگذاشت.

اما شاید دیگر کسی به این مسائل اهمیت ندهد. اگر لازم باشد تمام اصول تاکتیکی کنار گذاشته شود و همه نقشه‌ها تغییر کند، اسکالونی این کار را انجام می‌دهد. او تیمش را در دقایق پایانی با سه مهاجم نوک به زمین فرستاد و همین ریسک جواب داد. خوزه مانوئل لوپز در شکل‌گیری گل دوم نقش داشت، تیاگو آلمادا ضدحمله گل سوم را ساخت و لائوتارو کار را تمام کرد. در آن دقایق، آرژانتین بیشتر با پنج مهاجم حمله می‌کرد و دیگر یک تیم فوتبال کلاسیک نبود.

شاید هنوز برای تحلیل نیمه‌نهایی زود باشد. شاید هنوز سؤال‌های زیادی بی‌پاسخ مانده باشد؛ اینکه چرا اسکالونی تقریباً همیشه از همان تعویض‌های همیشگی استفاده می‌کند، چرا از فهرست ۲۶ نفره، عملاً فقط تعداد محدودی فرصت بازی پیدا می‌کنند و آیا زمان اعتماد به نفرات دیگر نرسیده است؟

اما یک چیز کاملاً روشن است؛ آرژانتین تا آخرین هفته جام جهانی در رقابت‌ها خواهد ماند. این تیم شاید هنوز بهترین فوتبالش را ارائه نکرده باشد، اما چیزی دارد که در تورنمنت‌های بزرگ گاهی از هر سیستم و تاکتیکی ارزشمندتر است؛ شخصیت یک گروه که هرگز تسلیم نمی‌شود.

اسکالونی بعد از بازگشت فراموش‌نشدنی مقابل مصر جمله‌ای گفت که شاید امروز بیش از هر زمان دیگری درباره این تیم صدق کند: "چه گروهی از بازیکنان داریم، برادر."

شاید آرژانتین امروز بیش از آنکه یک تیم کامل باشد، یک گروه متحد است؛ گروهی که در آن خولین آلوارز دوباره به روزهای خوبش برگشته، امیلیانو مارتینز همچنان در لحظات حساس قابل اعتماد است و همه آماده‌اند برای نبرد بزرگ مقابل انگلیس.

چهارشنبه، نوبت یک رویارویی دیگر است؛ مسابقه‌ای که آرژانتینی‌ها امیدوارند پایانش، یک قدم دیگر آنها را به رویای دفاع از عنوان قهرمانی نزدیک‌تر کند.